غروب عاشقان رنگش طلایست

                                                                            گر چه آخرش مرگ و جدایست

                      تو که قصد جدایی کرده بودی

                                                                           خیال بی وفایی کرده بودی

                      چرا با این دل خوش باور من

                                                                         زمانی آ شنایی کرده بودی

هاااااااااااااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟      

  رفتم مرا ببخش و مگو او  وفا نداشت

                                 راهی بجز گریز برایم نمانده بود

   این عشق اتشین پر از درد بی امید

                                در وادی گناه و جنونم کشانده بود

   رفتم که داغ بوسه حسرت ترا

                               با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

   رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

                               رفتم که با نگفته به خود ابرو دهم

   رفتم مگو مگو که چرا رفت ننگ بود

                               عشق من و نیاز تو سوزو ساز ما

   از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح

                               بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

   رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

                               در لا به لای دامن شبرنگ زندگی

  رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

                              فارغ شوم ز کشمش و جنگ زندگی

 من از دو چشم روشن و گریان گریختم

                             از خنده های وحشی طوفان گریختم

 از بستر وصال به آغوش سرد هجر

                             آزرده از ملامت وجدان گریختم

 ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

                              دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

 میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

                             مرغی شدم به  کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

                             در دامن سکوت بتلخی گریستم

 نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

                             دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم